Modlitwa o miłość do Kościoła
Kocham mój Kościół
Był czas, pamiętasz, Panie? W którym mogłem
akceptować tylko Kościół doskonałych.
Najmniejsze rozdarcie jego szaty mnie gorszyło,
każdy ślad błota na niej mnie oburzał,
wszelka słabość powodowała potępienie
małego sędziego zagnieżdżonego w moim wnętrzu.
Dziś, na szczęście, zaczynam się leczyć
z tych wymagań idealistycznych.
Zaczynam rozumieć, że to był
Kościół moich marzeń,
a nie Kościół założony przez Ciebie.
Zdaję sobie z tego sprawę, nie robiąc dramatu,
że Kościół objawia, ale czasem i zakrywa Boga.
Twój i nasz Kościół, Panie, jest święty,
ale składa się z grzeszników.
Kościół przekazuje mi Twoją Ewangelię, z pewnością,
lecz w opakowaniu swej mizerii.
W Bogu nie ma cienia ani zmarszczki, ani plamy,
zaś Twój i nasz Kościół składa się z ludzi,
biednych, małych i słabych
(choć udają, że są bardzo ważni).
Teraz uczę się kochać i przyjmować z radością
Kościół, jaki jest.
Jednak wciąż się będę starał i modlił,
by stawał się coraz bardziej czysty i piękny,
coraz bardziej podobny do Ciebie.
Alessandro Pronzato
tłum. St. Klimaszewski MIC
www.strazhonorowa.pl
Obraz Maryi w Ewangeliach.
Obraz Maryi w Ewangeliach.
Miesiąc maj jest tradycyjnie miesiącem maryjnym. Dziś wiele osób pyta o biblijny obraz Maryi. Tym samym szuka na kartach Pisma Świętego odpowiedzi na pytanie o ziemskie życie najbardziej wyjątkowej kobiety, która kiedykolwiek żyła na ziemi.
Obraz Maryi został utrwalony słowami ludzkimi w różnych miejscach Biblii. Bóg wybrał odpowiednich ludzi, którymi kierował, aby przedstawili portret Maryi, tak jak On tego chciał. Nie możemy dotrzeć do wszystkich szczegółów jej życia, ale winniśmy z wdzięcznością przyjmować te, które odnajdujemy w Biblii.
Kształt nowotestamentowego portretu Maryi tworzą kolejne pociągnięcia pędzlem słowa, dokonane przez autorów biblijnych.
Próbując odtworzyć obraz Maryi, można w Nowym Testamencie odszukać fragmenty i zdania, które się do Niej odnoszą i ułożyć je ze względu na czas ich powstania w porządku chronologicznym.
Okaże się wtedy, że pierwszym, choć bardzo skromnym i mało indywidualnym "pociągnięciem pędzla" w tworzonym …Więcej
Nasze majówki.
Nasze majówki
Pamiętam, że jako dziecko z utęsknieniem czekałam na maj, by móc chodzić popołudniami z mamą po szkole na nabożeństwa majowe. Wydawały mi się one niezwykle piękne, trochę tajemnicze, jakby nie z tego świata
Do dziś mam przed oczami przygaszone światła świątyni, dym kadzidła unoszący się w powietrzu, wystawiony Najświętszy Sakrament oświetlony skupionym światłem i wspólny śpiew.
Na nabożeństwa majowe do mojej warszawskiej parafii przychodziły tłumy – gdy śpiewano Litanię loretańską, kościół niemal drżał w posadach od głosów wiernych.
Pamiętam też inne majówki, w których uczestniczyłam, spędzając weekendy u dziadków w podwarszawskiej miejscowości położonej wśród lasów. Tam nabożeństwa odbywały się przy krzyżu, pięknie na tę okazję przystrojonym.
Schodzili się do niego mieszkańcy całej wsi, by wspólnie popołudniami śpiewem uczcić Maryję w Jej licznych wezwaniach. Kościół znajdował się dość daleko, dlatego zarówno nabożeństwa majowe, jak i czerwcowe organizowano …Więcej
papież Leon XIV
******
z tym się tylko nie zgadzam...
O majowym Nabożeństwie, czyli z troskami do Matki.
O majowym Nabożeństwie, czyli z troskami do Matki.
Miesiąc ofiarowany Maryi.
Gdyby przeprowadzić plebiscyt na najpiękniejszy miesiąc, z całą pewnością palmę pierwszeństwa zdobyłby maj. I trudno się temu dziwić. W żadnym innym miesiącu przyroda swoim pięknem nie oddziałuje tak na wyobraźnię człowieka i jego doznania estetyczne.
Niepowtarzalna wielobarwność i mnogość kwiatów, dynamizm wylewającej się z każdego zakątka zieleni.
Dodatkowo towarzyszy temu różnorodność ptasich śpiewów. I to wszystko, jakby oprawione bardzo często ciepłem słonecznej pogody. Nic więc dziwnego, że taki właśnie miesiąc człowiek w swojej pobożności już dawno temu postanowił ofiarować Matce Boga – Maryi.
Wyrazem tej pobożności stały się Nabożeństwa Majowe w całości poświęcone Matce Boskiej. Ich szczególnym wyrazem jest to, że odprawiane są one każdego dnia, gdy przedwieczór uspakaja pęd całodziennej bieganiny.
Ich główną treść stanowi Litania do Najświętszej Maryi Panny, zwana Loretańską, modlitwa „Pod …Więcej
Zatroskane oczy Matki.
Zatroskane oczy Matki.
Latem 1796 r. francuskie wojska, pod wodzą Napoleona Bonaparte, przygotowywały się do inwazji na państwo kościelne i zajęcia Rzymu.
Z niezwykle bogatej dokumentacji, przechowywanej w archiwum Kurii Rzymskiej, dowiadujemy się, że w tym właśnie czasie miał miejsce niezwykły fenomen. Było to zjawisko obserwowane przez setki tysięcy ludzi, katolików, wyznawców innych religii, niewierzących.
101 obrazów Matki Bożej w Rzymie, oraz 21 w innych miejscowościach prowincji rzymskiej, w cudowny sposób "ożywiło się". Matka Boża na obrazach poruszała oczami, wargami, płakała.
Nadchodziły niezwykle trudne czasy dla Kościoła katolickiego. Napoleon Bonaparte za wszelką cenę chciał sobie podporządkować i zniszczyć Kościół. Po zajęciu Rzymu przez jego wojska, papież Pius VI został uwięziony i osadzony we francuskiej twierdzy w Valence. Większość kardynałów również uwięziono. Zawieszono funkcjonowanie dykasterii Stolicy Świętej.
Wszystko wskazywało na to, że Napoleonowi …Więcej
Wszyscy świadkowie zeznali pod przysięgą, że niezliczoną ilość razy widzieli na obrazach, jak Matka Boża poruszała powiekami, ustami, płakała.
''Spośród 101 rzymskich obrazów "dotkniętych" cudem, wyróżniał się obraz Matki Bożej z Guadalupe, w kościele San Nicola in Carcere, blisko teatro di Marcello (niedaleko Piazza Venezia). Najpierw kościelne dzwony samoczynnie zaczęły bić na alarm, co spowodowało przybycie tak wielkiego tłumu, że w kościele zabrakło miejsca.
Wtedy na oczach wszystkich zebranych twarz Matki Bożej na obrazie "ożywiła się".
Ten fenomen trwał kilka miesięcy, przyciągając wielkie tłumy ludzi, którzy przed obrazem modlili się w dzień i w nocy.''
Można nie grzeszyć ciężko i wciąż być daleko od Boga.
Można nie grzeszyć ciężko i wciąż być daleko od Boga. Ta historia daje do myślenia.
Nie każdy chrześcijanin oddala się od Boga przez wielki upadek.
Czasem dzieje się to znacznie ciszej – przez przyzwyczajenie do minimum, duchową wygodę i zgodę na przeciętność.
Właśnie przed tym przestrzegł Bernarda Omodei św. Antoni Maria Zaccaria.
Nie każde nawrócenie zaczyna się od spektakularnego upadku.
Nie zawsze chodzi o życie dalekie od Boga, a potem o nagły powrót. Czasem wszystko zaczyna się znacznie ciszej – od wewnętrznego niepokoju, od pytania, które nie daje spokoju: czy naprawdę oddaję Bogu całe serce?
Tak było z Bernardem Omodei, świeckim chrześcijaninem żyjącym w XVI-wiecznym Mediolanie. Był człowiekiem wierzącym, miał rodzinę, prowadził uczciwe życie. Nie należał do tych, którzy buntują się przeciw Bogu czy ostentacyjnie odrzucają Ewangelię. A jednak gdzieś w głębi duszy przeczuwał, że to jeszcze nie wszystko.
Brakowało ognia
Przełom przyszedł wtedy, gdy spotkał św. Antoniego …Więcej
Obietnice związane z Koronką do Bożego Miłosierdzia.
Obietnice związane z Koronką do Bożego Miłosierdzia.
Wizja św. Faustyny.
Zanim Kościół potwierdził objawienia s. Faustyny – na długo przed wprowadzeniem dekretu Penitencjarii Apostolskiej z 2002 r. o ustanowieniu odpustu związanego z odmówieniem Koronki – sam Pan Jezus wymienił wiele obietnic związanych z tą modlitwą. ''
Treść modlitwy s. Faustyna Kowalska poznała podczas wizji, którą miała w Wilnie 13 września 1935 r.
Zobaczyła Anioła, który był wykonawcą gniewu Bożego. S. Faustyna zaczęła modlić się gorliwie o powstrzymanie Anioła i usłyszała wewnętrznie słowa:
„Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa, na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata; dla Jego bolesnej Męki miej miłosierdzie dla nas i całego świata''.
Kiedy je odmawiała, zobaczyła bezsilność Anioła, który nie mógł wypełnić sprawiedliwej kary. Pan Jezus dał szczególne obietnice związane z odmawianiem Koronki: „Odmawiaj …Więcej
Są na glorii osoby, które szkalują też św. Faustynę i Orędzie Bożego Miłosierdzia, dlatego wyłączyłam komentowanie pod tym postem.
Dwie łaski zmieniające życie.
Dwie łaski zmieniające życie.
„O, Panie mój, Jezu Chryste, proszę Cię, byś mi uczynił dwie łaski, zanim umrę: pierwszą, bym za życia uczuł w duszy i w ciele moim, o ile można, tę boleść, którą Ty, słodki Jezu, wycierpiałeś w godzinie Męki.
Drugą, bym uczuł w swoim sercu, o ile można, tę miłość niezmierną, którą Ty, Syn Boży, tak zapłonąłeś, że ochotnie zniosłeś Mękę za nas grzeszników”.
To modlitwa św. Franciszka z Asyżu, która jest niezwykle odważna. Prosi nie o łatwe życie, nie o powodzenie, ale o doświadczenie dwóch rzeczy: cierpienia Chrystusa i Jego miłości.
To dwie lekcje, które są szczególnie ważne w czasie wielkanocnym — ale tak naprawdę dotyczą całego naszego życia.
Pierwsza prośba uczy nas, że cierpienie nie musi być puste. Franciszek nie szuka bólu dla samego bólu, ale chce go zrozumieć, przeżyć w jedności z Jezusem.
To zaproszenie także dla nas: aby naszych trudów, zmęczenia, rozczarowań czy małych codziennych ofiar nie traktować jak czegoś bez sensu. Każde z …Więcej
Chrystus zmartwychwstał - co to oznacza dla ciebie?
Chrystus zmartwychwstał - co to oznacza dla ciebie?
A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara – pisał św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian.
Zmartwychwstanie to centralne wydarzenie w dziejach świata i fundament naszej wiary.
Oznacza całkowite zwycięstwo Chrystusa nad złem. Pan Jezus, pokonując śmierć, która jest owocem grzechu pierwszych rodziców Adama i Ewy, otworzył dla nas Niebo.
Nie może zatem uważać się za katolika ktoś, kto podaje w wątpliwość prawdziwość powstania z grobu Pana Jezusa.
Choć w oczach zmaterializowanych społeczeństw XXI wieku może to wydawać się absurdem, jednak jest faktem.
Przyjęcie tej prawdy wiary nie było zresztą łatwe także w czasach działalności apostołów. Święty Paweł pisał, że głosi Jezusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan (1 Kor 1,22-23). Należy bowiem podkreślić, że chrześcijanie nie są ludźmi z tego świata.
Mądrość tego świata nie jest mądrością …Więcej
mk2017 Twój wpis i twoja moderacja? Czy się mylę? Jeśli to nie ty moderujesz/kneblujesz/ monie to kto to czyni?
Gest Piłata
Gest Piłata.
Gest Piłata myjącego ręce należy do najbardziej przejmujących obrazów Ewangelii.
Nie dlatego, że jest brutalny, lecz dlatego, że jest chłodny, racjonalny i „rozsądny”. Piłat nie krzyczy, nie bije, nie nienawidzi. On po prostu nie chce brać odpowiedzialności. Wie, że skazuje niewinnego, ale znajduje sposób, by zachować spokój sumienia. Ten gest nie należy wyłącznie do historii. On trwa i jest zaskakująco aktualny.
Współczesne „umywanie rąk” rzadko przybiera formę otwartej niesprawiedliwości. Częściej objawia się jako wycofanie, neutralność, dystans. To postawa człowieka, który widzi zło, ale nie czuje się zobowiązany, by mu się sprzeciwić.
Który mówi: „to nie moja sprawa”, „taki jest świat”, „nic nie mogę zrobić”. Umywanie rąk polega na zgodzie, aby niesprawiedliwy wyrok zapadł bez naszego udziału.
Piłat jest szczególnie niebezpieczny dlatego, że działa w imię pokoju i porządku.
Chce uniknąć zamieszek, konfliktu, problemów politycznych. Nie jest fanatykiem ani …Więcej
''Chrześcijaństwo widzi w postawie Piłata nie tylko błąd moralny, ale dramat sumienia. Piłat nie był nieświadomy. On wiedział i właśnie dlatego jego gest jest tak oskarżycielski. Pokazuje, że największym zagrożeniem dla dobra nie jest jawna nienawiść, lecz obojętność ubrana w rozsądek. Zło triumfuje nie wtedy, gdy jest agresywne, ale gdy jest tolerowane.''
''Współczesne „umywanie rąk” rzadko przybiera formę otwartej niesprawiedliwości. Częściej objawia się jako wycofanie, neutralność, dystans. To postawa człowieka, który widzi zło, ale nie czuje się zobowiązany, by mu się sprzeciwić.
Który mówi: „to nie moja sprawa”, „taki jest świat”, „nic nie mogę zrobić”. Umywanie rąk polega na zgodzie, aby niesprawiedliwy wyrok zapadł bez naszego udziału.''
Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem wszystkich ludzi.
Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem wszystkich ludzi.
„Nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod Niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12).
Te słowa Piotra nie padają przeciw Izraelowi, ale jako prawda w samym jego sercu, w Jerozolimie, wobec arcykapłanów, starszych i uczonych w Piśmie.
To bardzo istotne: apostoł nie przemawia do pogan nieznających objawienia, lecz do tych, którzy żyją obietnicą, Prawem i pamięcią przymierza.
Dlatego Dz 4,12 nie oznacza zerwania z historią Izraela, ale wskazuje jej punkt dojścia.
Jezus nie jest obcym dodatkiem do dziejów zbawienia, lecz Tym, o którym „świadczą wszyscy prorocy” (Dz 10,43), Tym, którego zapowiadały „Prawo Mojżesza, Prorocy i Psalmy” (Łk 24,44).
Logika biblijna jest tu bardzo spójna.
Bóg wybrał Abrahama, mówiąc: „w tobie będą błogosławione wszystkie plemiona ziemi” (Rdz 12,3). Potem obietnica przechodzi przez Izaaka, Jakuba, lud przymierza, Dawida i proroków, aż przychodzi …Więcej
Tak , ale ludzie poprzebierani w szaty biskupie , którzy zaparli się swego Pana za judaszowe srebrniki sadzą inaczej i nie dość , że gubią siebie to jeszcze chcą zgubić wiernych.
Krew Chrystusa: jedna kropla za cały świat…
Krew Chrystusa: jedna kropla za cały świat…
Ta Krew z grzechu obmywa nas,
Ta Krew czyni
nas bielszym od śniegu,
Ta Krew z grzechu obmywa nas,
To jest Baranka święta Krew.
Jak pomagać duszom czyśćcowym?
Jak pomagać duszom czyśćcowym?
Kościół zachęca do ofiarowywania odpustów za zmarłych – za osoby nam znane lub nie. Zatem nie musimy wymieniać konkretnego imienia – wystarczy ofiarować odpust w intencji osoby zmarłej, która potrzebuje odpustu. Przez taki dar sam ofiarodawca zyskuje dla siebie odpust zupełny w godzinie swojej śmierci.
Dusze w czyśćcu oczyszczają się poprzez cierpienie. Same dla siebie już nic zrobić nie mogą.
W Dzienniczku św. s. Faustyny czytamy: „Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy im przyjść z pomocą” (Dz. 20). Dusze czyśćcowe są jak żebracy, którzy błagają nas o „jałmużnę ducha”.
Trudno jest nam usłyszeć ich wołanie o pomoc, a często nawet uwierzyć w ich istnienie – w to, że nadal żyją, choć już w innej rzeczywistości. A one są, czasami bardzo blisko nas, i proszą o pomoc.
Ojciec Pio był przekonany, że dusze, za które się ktoś modli na ziemi, odwdzięczają się niezmiernie, wstawiając się za tymi osobami przed Panem. W …Więcej
Jak to ze zmarłymi było ?
Jak to ze zmarłymi było ?
( ...) Oto kilka najciekawszych informacji:
Groby wielokrotnego użytku
Do początku XIX w. zmarłych chowano głównie na cmentarzach przykościelnych. Groby kopano bardzo chaotycznie, więc szybko zaczęło brakować miejsc. W związku z tym upowszechniła się praktyka przekopywania grobów: jeśli w czasie kopania grabarze natrafiali na kości poprzedniego zmarłego, zbierali je i przenosili do specjalnego miejsca – ossarium, gdzie były dalej przechowywane. Praktyki tej zaniechano na początku XIX w., kiedy otwarto cmentarz Rakowicki, który przejął funkcję główniej nekropolii Krakowa.
Dzwonki „za konających”
Przy kościołach znajdowały się tzw. dzwonki „za konających”. Kiedy ktoś odchodził w męczarniach, a śmierć miał długą i ciężką, posyłano wówczas do kościoła z prośbą, by zakrystian zadzwoni w ten dzwonek. Wzywano przy tym wstawiennictwa patrona konających św. Dyzmę. Kiedy przechodzień usłyszał jękliwy głos dzwonka „dla konających”, przystawał i w duchu …Więcej